Koken met Bezieling

We gaan koken, jij en ik.

Tijdens deze mooie kookworkshop ga ik je meenemen in de wereld van pure voeding en ga je laten zien hoe we de energie, kleuren en unieke eigenschappen van voeding kunnen gebruiken ter ondersteuning van ons systeem. Fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel.

We bereiden samen een mooie maaltijd waar alle voedingstoffen, de vijf basis smaken en de basis kleuren in terug komen. Zodat we gevoed en vervuld zijn.

Onze maaltijd is vegetarisch en zal ook weinig gluten en lactose bevatten zodat je rust en lichtheid in jouw lichaam kunt gaan waarnemen.

En aan het einde van deze dag nemen we allemaal plaats aan de lange mooi gedekte tafel om te proeven, samen te eten en te voeden. Vanuit bezieling.

We beleven deze dag met maximaal 10 deelnemers. Je kunt je individueel aanmelden of met een groep.

We starten om 13.00 uur en sluiten de dag met elkaar af om ca 18.00 uur

Voor wie?

Deze mooie, lekkere en kleurrijke workshop is voor iedereen die zichzelf bewust wil leren voeden en koken.

Wanneer?

Voorlopige data 2024

16 maart  (vol)

6 april

14 april  (vol)

11 mei

1 juni

 

Jouw investering voor deze dag is 89 Euro

Gebruik voor aanmelden of meer informatie het contactformulier

 

Liefs, Fonny

 

Koken met Bezieling

Soul Made – Cooked with Love

 

 

 

 

Voeden met Bezieling

De Retraite Dag Voeden met Bezieling gaat over bewust en liefdevol omgaan met jezelf in relatie tot voeding.

Deze dag bestaat uit twee delen. In de ochtend werken met de thema’s die in relatie staan tot jezelf en voeding vanuit onze mannelijke energie en ’s middags werken we met de thema’s vanuit onze vrouwelijke energie.

Tijdens deze retraite dag ga jij de stappen maken naar opnieuw afstemmen met jezelf en jouw bezieling.

In een veilige setting ondersteun ik jou in dit proces waarbij we dat wat er tussen jou en een liefdevolle verbinding met jezelf en voeding opschonen. Zodat jij jezelf vanuit evenwicht kan gaan waarnemen en voeden.

Verschillende thema’s komen aan bod. Denk daarbij eens aan jezelf en de ander niet liefdevol kunnen begrenzen. Te veel eten, vullen of gedachteloos volproppen. Te snel willen eten, verslikken of slikproblemen. Last hebben van overmatig maagzuur, problemen bij de spijsvertering, obstipatie of intolerantie. Of in control willen zijn met wel of niet eten.

Maar ook thema’s die gaan over veiligheid in jezelf, in verbinding kunnen zijn met jezelf, het hebben van en laag zelfbeeld of angst ervaren voor afwijzing. Of jezelf afwijzen.

Aan het einde van deze dag stappen we middels een prachtig ritueel met jouw intenties en verlangens in jouw nieuwe leven. Een indrukwekkend, ontroerend en heilig moment.  Een stap naar kiezen voor dat wat voedend is. Vanuit bezieling. Voeding voor lichaam en ziel.

 

Voor wie?

Deze prachtige en krachtige workshop is voor iedereen die bewust en liefdevol om wil gaan met zichzelf in relatie tot voeding.

 

Wanneer?

Voorlopige data 2024

15 juni

 

Gebruik voor aanmelden of meer informatie het contactformulier

 

Liefs, Fonny

 

Voeden met Bezieling

Soul Made – Cooked with Love

 

 

Wat deelnemers zeggen

De Voeden met Bezieling-dag voelde voor mij als thuiskomen, het deed me herinneren waar het werkelijk om gaat. Door de uitgebreide informatie over de mannelijke- en vrouwelijke energie in ons en de connectie met voeding. Het bewegen met daarna stil staan bij het voelen van het lichaam, maakte de ervaring compleet. Om daarna los te mogen laten wat niet meer ‘voedend’ is en mezelf vanaf dat moment te gaan geven wat bijdraagt aan mijn groei. Een heerlijke voedende dag, voor lichaam en geest!  (Ceciel)

 

Voeden met Bezieling was voor mij  een dag waar ik leerde  kijken door mijn hart naar mezelf en wat ik eet (Danielle)

 

Nogmaals dank voor de fijne dag. De woorden die bij binnenkomen zijn, Geborgenheid, warmte, energie, rust (Brigitte)

Kijken voorbij de tijd

ik kan de hele dag wel eten. En ook gewoon alles door elkaar” zei ze. Dan ga ik van zoet naar hartig en van zacht naar kraken. Geen grote hoeveelheden in een keer, dat trek ik niet. Maar gewoon de hele dag door.

En dan kijk in naar mezelf in de spiegel en zie een soort van monster. En dan bedoel ik geen koekiemonster maar echt een heel naar donker wezen dat alles opvreet en zo ondertussen ook aan mij begonnen is.

Straks ben ik ook nog opgegeten en waar ben ik dan? Kan ik mezelf dan nog wel zien?  Ik begin zelfs om me heen te kijken of het er echt is. Zo voelt dat dan. Gek mens ben ik”.

Dat klink niet fijn en we gaan op onderzoek uit.

De spanning in haar lijf is voelbaar en concentreert zich rond haar keel. De keel is een bijzondere plek. Het is de poort waar voeding (of vulling) en energie vanuit de buitenwereld ons systeem binnenkomt.

Maar ook onze binnenwereld naar zich kan uiten en gedeeld kan worden naar de buitenwereld toe. Expressie van gedachten en gevoel. Of, het juist niet uiten…

We gaan verder en dieper terug dan mijn client kan bevatten. Terug naar een donkere periode verbonden aan haar grootouders. En tijd waar supermarkten en koelkasten vol met eten niet gewoon waren. En tijd van overleven, onveiligheid en een tijd van voorbij grenzen gaan om iets eetbaars te kunnen bemachtigen. En donkere tijd, een monsterlijke tijd. Een tijd waar je niet vrijuit kon spreken. En een tijd waar intense honger en leegte was en haar grootvader het leven los moest laten om zijn gezin nog met kleine beetjes te kunnen voeden.

Er zijn verschrikkelijke gebeurtenissen geweest die voor altijd geheim moesten blijven, zorgvuldig bedenkt waren en meegereisd zijn door haar familiesysteem. Nooit verteld uit schaamte en angst. Het mocht niet zichtbaar zijn.

Als een donker monster” zei ze.

Door te verbinden met deze donkerte en de gebeurtenissen te doorvoelen, het te doorleven en het uit te spreken kwam er uiteindelijk beweging in haar lijf. Hoestend en proestend liet ze vrij. Happend naar adem bracht ze zuurstof in haar familiesysteem.

Het geheim was vrij en ze kon compassie voelen voor haar grootouders. En in het bijzonder voor haar opa. Ze had hem nooit gekend, maar hij was voor haar zo dichtbij komen.

Alsof ik hem mijn hele leven al ken”.

Dank je wel Fonny, er is geen monster meer in de spiegel en het maar raaketen is verschoven naar de achtergrond. Ik weet dat het er was maar het is niet meer van mij. Om mij heen is rust en de drang om steeds om mij heen te kijken is verdwenen. Ook bedankt dat je me hebt laten zien hoe ik gezond kan eten. Want dat heb ik eigenlijk nooit echt gedaan als ik erop terugkijk”.

 

Het zit me niet lekker

Ze vond zichzelf niet mooi, die superleuke vrouw en had altijd al moeite met haar spiegelbeeld, vertelde ze.

Alles wat ik draag zit me niet lekker. Als ik zit, zit alles te krap. Weer een grotere maat kopen zie ik niet meer zitten. Rustig zitten kan ik niet. Alleen zitten kan ik niet. En nu we het toch over zitten hebben, mijn leven zit me überhaupt niet meer lekker”.

Ik zat naast haar en nam haar onrust waar. Vanuit haar onrust daalden we treetje voor treetje af. Terug naar haar jonge jaren.

Haar vader woonde toen op een andere plek in Nederland en ze zag hem nauwelijks, haar moeder was druk en had geen tijd om gezond te koken, haar vriendinnetjes waren dunner en zaten op ballet. Iets waar zij niet van hielt.

Ze was een buitenkind. En een buitenbeentje. Dat voelde soms eenzaam en buitengesloten. Ze was graag in de natuur en hield van alle dieren, daar kon ze uren zitten.

Maar dat vonden haar vriendinnetjes saai.

Om erbij te horen ging ze ook op ballet én ze moest dunner zijn. Ze at nog maar weinig. Het gevoel van honger werd haar vriend, dat gevoel was verbonden aan opgenomen zijn in een groep.

Zolang ze honger had, was ze niet alleen.

En zo ging ze in haar leven van groep naar groep en paste zich ogenschijnlijk moeiteloos aan. Altijd de dunste, de beste, de liefste. Maar nooit zichzelf, dat was ze vergeten onderweg.

Het leven gooide ook heel recent weer “roet in het eten”. Getriggerd door weer alleen gelaten worden, uitgesloten worden knapte er iets in haar en ze verbond zich uit wanhoop met eten. Veel eten, vet eten omdat honger haar niet meer hielp. Het teveel eten bracht verzadiging en een paar kledingmaten meer, maar geen rust. Door haar maatje meer werd ze nog meer een buitenbeentje. En dat zat haar niet lekker.

De innerlijke honger naar verbinding werd niet gestild.

We hebben haar gevonden, haar echte zelf. Ergens op een stille plek in haar verborgen. Het was als een blij weerzien met “een oude vriendin”. Een hernieuwde verbinding kon moeiteloos ontstaan.

In plaats van vast te houden aan uiterlijke omstandigheden, een groep of club voelt ze de connectie en stevigheid in zichzelf die ze zo zocht. Het vullen is verleden tijd en ze geeft meer gewicht aan zichzelf. Ze is niet meer alleen, ze is meer heel.

Super bedankt voor je luisterend oor en het horen wat ik niet kon zeggen en met het navigeren door de hele warboel heen bij de sessies. Af en toe gedacht waar ben ik aan begonnen het was best hard werken. Er is een verhaal, een illusie doorbroken en ik voel nu wel met wie ik wil omgaan en dat hoeft niet meer in een groep. In ieder geval met mezelf, dat is al genoeg maar ik moet er nog wel aan wennen. Ik vind mezelf leuker en leuker worden en heb meer zin in de dag als ik wakker word. Soms heb ik nog trek maar de honger is verdwenen. 

En ik ben weer buiten in het bos achter mijn huis. Daar kan ik rustig zitten. 

Mijn spijkerbroek is ondertussen een maatje kleiner. Die zit weer lekker dat is top. Je bent een topper, blij met jou. Dank je wel. 

Liefs van Sanne”.

Ze is mooier dan ooit tevoren, eenzaamheid en buitengesloten zijn heeft plaats gemaakt voor verbinding. Vanuit daar laat ze fysiek los, onderweg naar haar eigen gewicht.

Ze zit er weer lekker in!

 

 

 

Zure matten

“Eigenlijk kan het me niet schelen dat ik te zwaar ben, maar mijn omgeving maakt zich zorgen. Ze zeuren erover en vinden mij onverschillig en ongevoelig als ze dit tegen me zeggen, snap je dat nou?” zei ze. “Ik ben altijd al te zwaar geweest. Mijn hele leven denk ik, waar gaat het over.”

Voelen was een ding voor deze vrouw. Of eigenlijk was het NIET voelen. Haar gewicht liet haar koud, eigenlijk liet alles haar koud. Alles was grijs.

“wat ik doe, dat doe ik goed, ik zorg er altijd voor dat alles af is, alles op tijd klaar is en geregeld is. Waar maakt iedereen zich dan zo druk om”.

Eerlijk gezegd had ik ook een klein beetje zorg. Want vrouw zijn IS voelen. Emoties voelen is onze natuurlijke staat van Zijn. Niet voelen vertelt een verhaal op een diepere laag.

Ik vroeg haar naar het laatste moment dat ze ontroering of verdriet, boosheid of pijn had gevoeld. Ze wist het niet. “vast toen ik klein was” zei ze.

Voel je of je honger hebt of genoeg gegeten hebt? Vroeg ik haar. Ook dat kon ze niet voelen. Ze deed maar wat met eten. Of het nou te kort, te veel, te eenzijdig, vulling of anders was.. het kon haar niet schelen. Het was grijs.

Het enige waar ze “blij” van werd was zure matten. Daar kon ze veel van op. “Lekker in hele dunne sliertjes scheuren en heel langzaam eten. Mijn kaken trekken dan…. Je kent het wel…”.

Yes, een beetje gevoel!

Het bleek dat deze zure matten een mooie en blije herinnering vertegenwoordigen vanuit haar jeugd. Eén van de weinige momenten waarop iedereen bij elkaar was en plezier had. Ongeremd lachen en ongegeneerd gek doen. Liefst met de hele familie. Dat waren mooie herinneringen die zwaar wogen voor haar.

Momenten waar ze nog steeds op teert. Momenten die haar in leven houden, zei ze. En weet je wat ik toen droeg? Roze.

Deze mooie herinnering bracht ons verder naar het moment waarop ze moest besluiten niet meer te voelen. En moment waarop ze iets hoorde, niet voor haar kleine meisjesoren bedoeld, dat haar onveilig in haar lijfje deed voelen.

Er was op dat moment even geen aandacht voor haar onveiligheid en ze had er zelf mee te dealen.

Onbewust bedacht haar systeem een briljante manier om voor eens en altijd veilig te zijn. Onverschilligheid, koud, leeg en gevoelloosheid. Het dichtzetten van de natuurlijk stroom van emoties. Bijna afgesneden van haar essentie als mens en als vrouw.

De leegheid en innerlijke kou werd gevoed door zure matten. Een flinterdunne roze verbinding met het kleine meisje en haar ware ik.

Het raakte me dat ik mocht waarnemen hoe ze weer voorzichtig in verbinding kon komen met die kleine meid. Haar kon vertellen dat het niet haar schuld was. Dit innerlijk kinddeel veiligheid kon bieden van uit haar bewustzijn van nu.

Haar kon omarmen en energetisch op kon laten opgroeien tot een leeftijdsbewustzijn en volwassenheid van mijn cliënt op dit moment.

Ze kon alle betrokken personen vergeven voor wat er gebeurd was én ze kon zichzelf vergeven voor alle jaren van kou en afwezigheid in zichzelf.

Vergeven doe je niet voor de ander, vergeven doe je voor jezelf. Het brengt gestolde energie in beweging en de liefde in jezelf kan weer gaan stromen. De kleur grijs kon plaats maken voor een nieuwe kleur.

Ik was niet de enige die het kon voelen, mijn cliënt huilde stille tranen. Niet uitbundig maar voorzichtig. Nog zo kwetsbaar en klein.

 

Ze kreeg een beetje huiswerk van me mee.

Een simpele beoefening om bewust te gaan eten. Gevarieerd en kleurrijk.

De kleuren en vormen waar te leren nemen op het bord. Structuren te voelen in haar mond. Smaken te leren proeven. Iedere hap 20 keer te kauwen zodat haar lijf de voeding optimaal kan verteren. Te voelen hoe ze zichzelf voedt.

En nog een hele lastige uitnodiging… iedere dag even in de spiegel kijken en tegen jezelf zeggen: ik hou van jou, en ik meen het.

De eerste 100 keer voel je dat je het niet meent, dat geeft niet. Er gaat een moment komen dat je het wél een keertje voelt.

Bij de gedachte alleen al werd ze wat opstandig. “Dan trek ik daarna wel even een gekke bek naar mezelf hoor” zei ze.

Helemaal prima, want ook dat is een emotie die ze weer mag leren voelen.

 

Vorige week was ze weer even in mijn praktijk. Niet helemaal meer in zwart en grijs gekleed maar met een shirt met roze print. Het voelen en voeden gaat beter. Steeds iets meer. Ongevoeligheid en fysieke stevigheid worden minder.

“Ik voel me nu meer een roze zuurstok dan een zure mat. Maar ik zal nooit een Barbie worden hoor” zei ze.

We hebben er om gelachen.

De aanwezigheid van de liefde in haarzelf heeft zich genesteld in haar hart. Het geeft haar meer kleur en warmte. En dat ziet ze in de spiegel.

Een Barbie worden, dat zie ik ook niet gebeuren. Word maar steeds meer wie je werkelijk bent!

 

Finding Your Own Weight

*Wat als jouw fysieke gewicht jouw thema is. Dat je lichaam vasthoudt, vet opslaat en niet (meer) past bij wie je werkelijk bent.

*Je wijst jouw vetlaagjes af. Misschien al vanaf jonge leeftijd.

*Je hebt eet behoeftes gekregen die niet voedend zijn waarvan je de oorsprong niet kunt achterhalen.

*Jouw eetgedrag lijkt niet van jou te zijn.

*Je lichaam verwerkt voeding anders dan dat je gewend bent.

*De patronen zijn in je familiesysteem waarneembaar.

* Jouw lijf is gevoeliger geworden.

*Gezond eten en bewegen helpt maar neemt de echte oorzaak niet weg. Je valt vroeg of laat weer terug in een oud patroon.

 

Herken je één of meerdere punten?

 

In essentie ben je compleet en volmaakt. Je ziel heeft een lichaam gekozen om de reis hier op aarde te maken. Het is jouw voertuig, dat over een enorme intelligentie beschikt. En tijdens deze reis op aarde doe je ervaringen op. Om te groeien en te helen.

Groeien gaat niet vanzelf, daar is weerstand voor nodig. Een vlieger heeft immers tegenwind nodig om op te stijgen.

Jouw (over)gewicht is een afspiegeling van jouw innerlijke wereld. Een prachtige wereld met licht, liefde maar ook met tegenwind in de vorm van donkerte en oude pijn. Ontstaan door ervaringen in jouw leven of door de ervaringen van je ouders of voorouders. Onverwerkte trauma’s, emoties of pijnlijke ervaringen die doorleven in jou.

Vet is een beschermlaag. Vastgezet om stevigheid en veiligheid te creëren.

Hoe zou het zijn om deze energetische ballast vrij te laten waardoor je lichter door het leven kunt gaan? Zonder oordeel of verwijt naar jouw lichaam, jouw ouders of voorouders.

Laten we het zien als tegenwind, als een “ingang” om te helen zodat je vanuit licht en liefde kunt leven. Je komt dichter bij wie je in essentie bent, je voelt je lijf en je behoeftes beter waardoor jezelf écht kunt gaan voeden. Op alle niveaus. Fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel.

 

 

In het drieluik Finding Your Own Weight schonen we de energie met lage frequentie die jou verzwaard op.

 

Sessie 1  de voorouderlijn

Sessie 2  het familiesysteem

Sessie 3  het innerlijk kind

Afsluitend ga je op reis met jouw ziel naar de wereld van pure voeding, precies passend bij jou.

 

Iedere sessie duurt een uur. Dit kan 1:1 met jou zijn, maar je kunt er ook voor kiezen deze reis samen met iemand te maken.

Locatie: Balance4ever Voeding & Coaching in Heerhugowaard of online.

 

De sessies zullen een tussenpozen hebben van ongeveer 3 weken. Het proces van vrijlaten gaat in het tempo dat precies bij jouw systeem past. Jouw lichaam vindt jouw eigen gewicht.

Het kan tijdens of na deze opschonende reis ongemakkelijk, onwennig of wiebelig voelen om opnieuw je weg te vinden in de wereld van gezonde- en vervullende voeding. Ik help jou met een gezond voedingspatroon geheel op jou afgestemd.

 

Jouw investering voor dit complete traject is 399 euro.

 

 

Jij altijd met je jurkjes

Weet je wel hoe irritant dat is?

En zo begon de transformatie coach sessie met Joke. Ik mag haar verhaal delen. Want we kunnen er nu gelukkig hard om lachen maar dat was eerst wel even anders…

“ Ik meende het natuurlijk niet maar het doet gewoon pijn. Ik wil ook al zo lang iets leuks aan.

Je vroeg me waar ik in mijn lichaam deze pijn, deze trigger waarnam.

In mijn buik natuurlijk net boven mijn maag.

Het werd een sessie met veel tranen. Want in mijn jeugd ben ik dus gepest. Ze zeiden dat ik te dik was en er stom uitzag en dat mijn ouders zeker te arm waren om fatsoenlijk eten of kleding te kopen. Soms zelfs dat ik stonk.

Dat was niet zo. Ik was niet dik en ik was schoon maar mijn ouders vonden het gewoon niet belangrijk om precies het juiste merk te kopen.

Ik heb mijn ouders gesmeekt en gehaat want ik wilde er ook bij horen en daarom ben ik gaan eten. Stiekem op mijn slaapkamer. Ik had een goede verstopplek voor alles wat ik dan kocht.

Het eten was mijn vriend en ik kon er hele gesprekken mee voeren. Maar verder kon ik er met niemand over praten.

Ik denk dat ik de hele sessie gehuild heb. Eindelijk! het zat zo diep verstopt.

We hebben iets met banden en haken en een kind deel en iets met een (dikke) beschermer aangepakt.

We hebben hard gewerkt samen en het geeft me veel meer rust en eten gaat anders.

Het is soms nog lastig niet uit gewoonte iets in mijn mond te stoppen want dat doe ik al 36 jaar zo. Ook dat gaat langzaam anders.

Bedankt lieve Fon! Je bent niet opzij gegaan maar juist helemaal bij me gebleven ook toen een deel van mij niet zo lief was tegen jou.

Het voelt anders en mijn lijf veranderd.

Op naar een leuke zomerjurk voor mij!”

Joke

 

Toen ik Joke afgelopen week terug zag in mijn praktijk droeg ik expres weer dat ene jurkje (van de foto). Ik was benieuwd wat er zou gebeuren….

Ik kreeg een complimentje over het leuke jurkje.

Mooi hè hoe dat werkt!

Verdriet Lijf

Ze kwam binnen, die stoere vrouw met een maatje meer. Afvallen en lichter zijn, dat was wat ze wilde. Maar hoe, dat was de vraag en dat mocht ik voor haar oplossen, zei ze.

Er was haar van alles overkomen in het leven. En steeds vond ze troost en steun bij kaas. Kilo’s kaas. “Grootverbruiker” zoals ze zichzelf noemde. Kaas was de oplossing geweest.

En ze was moe. Heel moe. Maar ze moest dóór.

Wandelen was echt haar ding vertelde ze, dat deed ze vroeger veel. Er was een verlangen om dat weer te gaan doen. Maar er was nog geen tijd, want ze moest dóór.

Al tijdens het intakegesprek kwamen de tranen.

Dat vond ze maar gek, dat was ze immers niet van plan geweest. “Heel raar dat ik bij jou zomaar mijn hart lucht en moet huilen” zei ze.

De tranen brachten ons bij een diep gelegen plek in haar. Een plek die zo donker was dat het wel een kelder leek. De kelder van haar hart. En in die innerlijke kelder stonden oude dingen opgeslagen. Dingen die ze niet (meer) in gebruik had maar er nog geen afstand van kon doen.

Het was een beetje spannend in die kelder. Er waren schaduwen, zo leek het. Want ze kon door het duister niet zien wat er allemaal opgestapeld stond.

En dus, als ze per ongeluk in die innerlijke kelder terecht kwam liep ze steeds tegen iets aan, ze bezeerde zich en voelde pijn. Een goede reden om niet af te dalen maar dóór te gaan.

We hebben licht laten schijnen in die kelder en alles eens bekeken. Het bleek helemaal niet zo eng als dat ze dacht. Het waren oude stukjes verdriet. Vanuit haar jeugd, haar volwassen leven en zelfs gekregen van haar moeder.

Opgestapeld, neergekwakt en in de hoek gezet. Bijna vergeten.

We hebben opgeruimd, dingen terug gegeven aan de oorspronkelijke eigenaar en een nieuw peertje in haar innerlijke verlichting gedraaid.

De kelder van haar hart is een stuk lichter en dat wat ze wel wil bewaren heeft de juiste plek gekregen. En, ze kan nu zelf ook het licht aandoen zodat ze zich wat vrijer kan bewegen. En lichter, want oud verdriet verzwaart haar niet meer.

Haar eerste wandelingen zijn een feit.

“Ik vond het spannend, want wat moest ik ervan verwachten?? Ik ben niet zo bekend met jouw werk. Maar het is me meegevallen. Ik ben eigenlijk verbaasd hoe snel er dingen kunnen veranderen in mijn lichaam en tussen mijn oren.

Ik race niet meer en hoef niet meer door te gaan maar wandel weer!! en sta even stil en kan even rondkijken en zelfs genieten.

En daardoor kan ik ook ineens weer voelen want dat durf ik weer. Ik had echt een lijf vol verdriet.

Daar ben ik je misschien nog wel het meeste dankbaar voor.

En de kaas eet ik niet meer. Zo lekker was het eigenlijk niet.

Je vertelde dat de behoefte aan zout/ hartig eten een signaal van het lichaam was dat het vermoeid was maar ik er niet aan toe gaf. Dat wist ik niet maar ik kan er vanaf nu naar luisteren.

Met het gezonde voedingspatroon van jou val ik nu ook al af.

Dag verdriet lijf!”

Ik ben dankbaar dat ik een stukje met haar mee mocht wandelen en kon waarnemen dat ze haar verdriet vrij heeft kunnen laten uit de kelder van haar hart. Het deed zoveel pijn en verzwaarde haar. De kaas was de pleister op de wond.

De energie in haar lijf is in beweging gekomen en ze wandelt weer. Haar lichaam beweegt zich nu naar het echte, authentieke gewicht op een passend tempo voor haar.

Lente Pannenkoekjes met Geitenkaas Crème

Ik voel de glimlach van de lente en dat is zo inspirerend. Vandaag tover ik de lente op mijn bord met deze heerlijke groene pannenkoekjes.

Probeer ze ook eens, word je blij van!

 

Ingrediënten

300 gr verse spinazie

100 gr boekweitmeel

Melk (plantaardig)

1 ei

snuf zout en peper

100 gr zachte geitenkaas

Kokosolie

Doperwten, Tuinbonen, Bosui, Basilicum of een andere topping die jij lekker vindt.

Evt citroen

 

Meng in een blender of keukenmachine de spinazieblaadjes, het ei, het scheutje melk en het meel tot een mooi groen glad beslagje.  Als het beslag te dik is, voeg er dan nog wat melk bij.

Giet het beslag in een kom en laat heel even staan. Hierdoor kan het meel de vloeistoffen goed opnemen waardoor het beslag iets steviger wordt.

Een mooi moment om de geitenkaas crème te maken. Dat is eigenlijk ook super simpel.

Doe de geitenkaas in een kom. Even losmaken met een vork. Voeg een eetlepel (plantaardige) melk toe en klop dit met een garde tot mooi, egaal en luchtige crème.

Verwarm een koekenpan (even licht invetten met kokosolie) en maak met het beslag de eerste 3 tot 4 mooie ronde pannenkoekjes. Als de bovenkant van de pannenkoekjes droog zijn kunnen ze nog even omgedraaid worden.

Herhaal tot je al het beslag gebruikt hebt.

Verdeel de pannenkoekjes over twee mooie borden en maak ze extra lekker en mooi met erwten, bosui, basilicum of groentes die jouw voorkeur hebben. Heerlijk met een beetje geitenkaas crème en een kneepje citroen.

Je proeft de lente!

Taartje vanuit het hart

Met Valentijnsdag in het vooruitzicht deel ik graag een hartverwarmend receptje met je. Of je nou alleen bent of met je lief. Ik gun je dat de liefde in jou stroomt, je kunt dansen met het leven en verwondering ervaart. En dat je de komende dagen de liefde die je in je draagt weerspiegeld mag zien in je buitenwereld.

Dit heerlijke taartje is super makkelijk te maken en geloof me, harten smelten…

Wist je trouwens dat je met zonnebloempitten een fijn stevig deegje kunt maken voor een goede taartbodem (glutenvrij, lactosevrij en vegetarisch)? Ik ga het met je delen.

 

Ingrediënten:

80 gr zonnebloempitten

150 gr boekweitmeel

60 ml koude kokosolie

2 flinke el. Ahornsiroop

Snuf zout

2 el water (zo koud mogelijk)

 

350 gr dikke, lobbige plantaardige yoghurt/kwark

1 vanillestokje

1 el ahornsiroop

 

150 gr rood zoet fruit

Taartvorm (ca 15-18 cm)

 

Verwarm de oven om 190 graden.

Rooster de zonnebloempitten in een droge koekenpan op een laag vuurtje. Als je de heerlijke zachte nootachtige geur van de pitten ruikt weet je dat ze klaar zijn.

Leg ze even op een bord om ietsje af te koelen.

Doe de pitten in de keukenmachine en maal ze fijn. Niet te lang (anders komt de olie vrij, en dat is niet de bedoeling) voeg het meel, de koude kokosolie, de siroop, snuf zout en 2 el water toe. Meng tot een mooie bal deeg.

Strooi een beetje meel in de taartvorm of gebruik bakpapier en druk het deeg gelijkmatig op de bodem en tegen de zijkanten.

Ik prik altijd even met een vork wat gaatjes in de bodem, zo blijft hij mooi van vorm.

Bak de bodem in ca 20-25 minuten. De kleur mag goudgeel zijn. Laat daarna afkoelen.

Doe de yoghurt in een kom. Voeg de siroop en het merg van het vanillestokje toe. Spatel dit rustig door elkaar. Weet je wat extra lekker is? Citroenmelisse. Gewoon een beetje erdoorheen.

Schep de yoghurtvulling in op de bodem. Verdeel met veel liefde het fruit over de vulling en besprenkel evt nog met wat siroop.

Niet te lang wachten met eten, daar is hij té lekker voor.

 

Liefs Fonny

 

Voeden met Bezieling

Soul Made – Cookes with Love