“Eigenlijk kan het me niet schelen dat ik te zwaar ben, maar mijn omgeving maakt zich zorgen. Ze zeuren erover en vinden mij onverschillig en ongevoelig als ze dit tegen me zeggen, snap je dat nou?” zei ze. “Ik ben altijd al te zwaar geweest. Mijn hele leven denk ik, waar gaat het over.”
Voelen was een ding voor deze vrouw. Of eigenlijk was het NIET voelen. Haar gewicht liet haar koud, eigenlijk liet alles haar koud. Alles was grijs.
“wat ik doe, dat doe ik goed, ik zorg er altijd voor dat alles af is, alles op tijd klaar is en geregeld is. Waar maakt iedereen zich dan zo druk om”.
Eerlijk gezegd had ik ook een klein beetje zorg. Want vrouw zijn IS voelen. Emoties voelen is onze natuurlijke staat van Zijn. Niet voelen vertelt een verhaal op een diepere laag.
Ik vroeg haar naar het laatste moment dat ze ontroering of verdriet, boosheid of pijn had gevoeld. Ze wist het niet. “vast toen ik klein was” zei ze.
Voel je of je honger hebt of genoeg gegeten hebt? Vroeg ik haar. Ook dat kon ze niet voelen. Ze deed maar wat met eten. Of het nou te kort, te veel, te eenzijdig, vulling of anders was.. het kon haar niet schelen. Het was grijs.
Het enige waar ze “blij” van werd was zure matten. Daar kon ze veel van op. “Lekker in hele dunne sliertjes scheuren en heel langzaam eten. Mijn kaken trekken dan…. Je kent het wel…”.
Yes, een beetje gevoel!
Het bleek dat deze zure matten een mooie en blije herinnering vertegenwoordigen vanuit haar jeugd. Eén van de weinige momenten waarop iedereen bij elkaar was en plezier had. Ongeremd lachen en ongegeneerd gek doen. Liefst met de hele familie. Dat waren mooie herinneringen die zwaar wogen voor haar.
Momenten waar ze nog steeds op teert. Momenten die haar in leven houden, zei ze. En weet je wat ik toen droeg? Roze.
Deze mooie herinnering bracht ons verder naar het moment waarop ze moest besluiten niet meer te voelen. En moment waarop ze iets hoorde, niet voor haar kleine meisjesoren bedoeld, dat haar onveilig in haar lijfje deed voelen.
Er was op dat moment even geen aandacht voor haar onveiligheid en ze had er zelf mee te dealen.
Onbewust bedacht haar systeem een briljante manier om voor eens en altijd veilig te zijn. Onverschilligheid, koud, leeg en gevoelloosheid. Het dichtzetten van de natuurlijk stroom van emoties. Bijna afgesneden van haar essentie als mens en als vrouw.
De leegheid en innerlijke kou werd gevoed door zure matten. Een flinterdunne roze verbinding met het kleine meisje en haar ware ik.
Het raakte me dat ik mocht waarnemen hoe ze weer voorzichtig in verbinding kon komen met die kleine meid. Haar kon vertellen dat het niet haar schuld was. Dit innerlijk kinddeel veiligheid kon bieden van uit haar bewustzijn van nu.
Haar kon omarmen en energetisch op kon laten opgroeien tot een leeftijdsbewustzijn en volwassenheid van mijn cliënt op dit moment.
Ze kon alle betrokken personen vergeven voor wat er gebeurd was én ze kon zichzelf vergeven voor alle jaren van kou en afwezigheid in zichzelf.
Vergeven doe je niet voor de ander, vergeven doe je voor jezelf. Het brengt gestolde energie in beweging en de liefde in jezelf kan weer gaan stromen. De kleur grijs kon plaats maken voor een nieuwe kleur.
Ik was niet de enige die het kon voelen, mijn cliënt huilde stille tranen. Niet uitbundig maar voorzichtig. Nog zo kwetsbaar en klein.
Ze kreeg een beetje huiswerk van me mee.
Een simpele beoefening om bewust te gaan eten. Gevarieerd en kleurrijk.
De kleuren en vormen waar te leren nemen op het bord. Structuren te voelen in haar mond. Smaken te leren proeven. Iedere hap 20 keer te kauwen zodat haar lijf de voeding optimaal kan verteren. Te voelen hoe ze zichzelf voedt.
En nog een hele lastige uitnodiging… iedere dag even in de spiegel kijken en tegen jezelf zeggen: ik hou van jou, en ik meen het.
De eerste 100 keer voel je dat je het niet meent, dat geeft niet. Er gaat een moment komen dat je het wél een keertje voelt.
Bij de gedachte alleen al werd ze wat opstandig. “Dan trek ik daarna wel even een gekke bek naar mezelf hoor” zei ze.
Helemaal prima, want ook dat is een emotie die ze weer mag leren voelen.
Vorige week was ze weer even in mijn praktijk. Niet helemaal meer in zwart en grijs gekleed maar met een shirt met roze print. Het voelen en voeden gaat beter. Steeds iets meer. Ongevoeligheid en fysieke stevigheid worden minder.
“Ik voel me nu meer een roze zuurstok dan een zure mat. Maar ik zal nooit een Barbie worden hoor” zei ze.
We hebben er om gelachen.
De aanwezigheid van de liefde in haarzelf heeft zich genesteld in haar hart. Het geeft haar meer kleur en warmte. En dat ziet ze in de spiegel.
Een Barbie worden, dat zie ik ook niet gebeuren. Word maar steeds meer wie je werkelijk bent!
